Turcja

Kurmanji

Najczęściej używana odmiana kurdyjska, stosowana w południowo-wschodniej Turcji, północnej Syrii oraz częściach Iraku i Iranu.

Bahdini

także: Behdini, Badini, Behdînî, Bahdînî

Południowy poddialekt kurmandżi, używany w prowincji Dahuk w irackim Kurdystanie i przyległych obszarach południowo-wschodniej Turcji. Wzajemnie zrozumiały z kurmandżi północnym, lecz z odrębną fonologią i słownictwem; tradycyjnie zapisywany pismem arabskim obok soranĩ, a nie alfabetem łacińskim używanym dla kurmandżi dalej na północy.

Zaza

Używany we wschodniej Turcji. Blisko spokrewniony z odmianami kurdyjskimi, z własną gramatyką i słownictwem.

Istanbul Turkish

także: Standard Turkish, İstanbul Türkçesi

Stambulski standard tureckiego. Podstawa współczesnego języka pisanego i tureckiego radiowego.

Anatolian Turkish

Szeroki klaster regionalnych dialektów środkowej i wschodniej Anatolii. Wewnętrznie zróżnicowany; wiele cech leży na granicy z azerbejdżańskim i innymi oguzyjskimi odmianami turkijskimi.

Pontic Greek

także: Romeyka, Pontiaka

Odmiana grecka historycznie używana wzdłuż pontyjskiego wybrzeża Morza Czarnego, przyniesiona do kontynentalnej Grecji przez uchodźców wymiany ludności w 1923 roku. Jej forma pozostała w Anatolii (Romeyka) przeżywa wśród społeczności muzułmańskich w okolicach Trabzonu.

Ubykh

także: Pekhi

A Northwest Caucasian language of the Black Sea coast around present-day Sochi, carried to Anatolia in the 1864 deportation. Famous for one of the largest consonant inventories ever recorded — around eighty consonants against two phonemic vowels. Died with its last speaker, Tevfik Esenç, in 1992; extensively documented by Georges Dumézil.

Turkish Domari

także: Abdal

Społeczności Dom w Turcji (znane lokalnie także jako Dom lub Abdal), skupione w południowo-wschodniej Anatolii, ze znacznym wpływem kontaktowym z tureckiego i kurdyjskiego.