Czarnogórski (Czarnogórski) i Serbski (Serbski) to dwa z czterech standardów narodowych sztokawskiego języka południowosłowiańskiego, zwyczajowo określanego jako BCMS (bośniacki–chorwacki–czarnogórski–serbski). Mowa potoczna pozostaje w znacznym stopniu wzajemnie zrozumiała; standardy różnią się ortografią, preferencjami leksykalnymi i statusem oficjalnym.
Crnogorski
Najpóźniej skodyfikowany narodowy standard BCMS, ogłoszony oficjalnym w Czarnogórze w 2007 roku. Odróżnia się od serbskiego uznaniem dwóch dodatkowych liter charakterystycznych dla czarnogórskiego oraz szeregiem preferencji leksykalnych.
Srpski · Standard Serbian
Belgradzki standard serbskiego. Część sztokawskiego kontinuum dialektalnego, które leży u podstaw wszystkich czterech narodowych standardów BCMS (bośniackiego, chorwackiego, czarnogórskiego, serbskiego); zapisywany zarówno cyrylicą, jak i alfabetem łacińskim.
Otwórz Czarnogórski i Serbski osobno lub przeczytaj o pozostałych standardach BCMS.